مسیـحــای لـبــت...

نوبهـــــار آمــــــده یـــــارا زِ حجابـــــت به در آ
به بــهـــــاران نبـُـــــوَد روی تو در پـــــــرده روا

بلبلان مست و غزلخـوان زِ هم آغوشیِ گــــل
من چــــرا باشـــم از آغــوشِ لطیــفِ تو جـدا؟

به درختان بنگر، نیـک به سامـــان شـــــده اند
وقت آن گشته که سامان دهی ام محض خدا

فصلِ نیسان به زمیـــن روحِ دگربـــــاره دمیــــد
به مسیـحــای لـبــــت جـــانِ دگــر بخـش مرا

نیک بنگر که چســان غنچه ی گلهـا بشکفـت 
ماهـرو، غنچــــه ی نــازِ لــبِ تـــو بستـه چرا؟

محشــری کــــرد به پا فصــــل بهــاران ، وز تو
رستخیزی ســت که اندر دل من گشتــه به پا

گر مرا باز جفــــا پیشــه کنی حـرفــی نیست
که بجـــز صـبــر ندارنـد رَهــــی اهــــل وفـــــا



مرتضی عزیزی - 13 فروردین 91

یکشنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩۱ساعت ٥:٢٧ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل