ساخلو در تصرف


یک ساخلو چو اسمِ شب اش فاش می شود
سربــازِ خصــم، مثـــلِ خودی هاش می شود

گر محبـس اســت جـــای جــوانـمـــرد، لاجَرم
شـهــــر اینـچنیـــن قلمـــرو اوبــاش می شود

بازارِ کــذب، داغ چــــو باشـــد؛ کــــلامِ حـــق
مستــوجــب اهــانــت و پــرخـــاش می شود

بــالِ عـقـــــاب را کـــه بـبُــرنـــــد، آسـمــــان
جولانـگـــه جـمــاعـــتِ خـفــــــاش می شود

استـــاد چــون که بــوم و قلم را نهــاد و رفت
هــر بـی هنـــر مـدرس و نـقــــاش می شود

شـاعــر چــو راه یافـــت به دربارِ شیخ و شاه
اشـعــــار هــم بـه نـیــــتِ پــاداش می شود

ای کــاش وضــــعِ خـانــه چـنیــن مُنقلـب نبود
حیف از وطن که بسته به"ای کاش"می شود



مرتضی عزیزی
3 آذر 93

https://www.facebook.com/Parizad.Poems

*****
دوشنبه ۳ آذر ۱۳٩۳ساعت ٦:۱٢ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل