وقتی کــه هر دقیقه به خود رنگ می زنیم


دائم دم از تمــــدّن و فرهنـــــگ می زنیم
اما دریــــغ... ســازِ بدآهنــــــگ می زنیم

ظاهـر نکوسـت؛ باطــــن مان آهنـی شده
یک روز از درون، همگــــــی زنگ می زنیم

در ادعـــــا خـــدای سخــــن هـــای دلنشین
تا مــی رســـد به پای عمــل لنگ می زنیم

گوییم: مــا همیشه "جفــا" دیده ایم و خود
بر صــــورتِ لطیــــفِ "وفــا" چنـگ می زنیم

فریادمان "صداقـــــت" و هــــر دم به این و آن
حتـی به خویـــش حقــه و نیرنــگ می زنیم

مــا را چــه کـــار با عَلَمِ دوستـــی و صلح؟
مــا که مــدام بر دُهُــــلِ جـنـــــگ می زنیم

دیــوِ درون خویــش فراموش کرده ایم
بر دیــوهـــای آدمــیــــان سنـــگ می زنیم

دیگر بس است صحبــتِ یک رنگی و صفا
وقتی کــه هر دقیقه به خود رنگ می زنیم



مرتضی عزیزی
30 فروردین 93

https://www.facebook.com/Parizad.Poems

*****

شنبه ۳٠ فروردین ۱۳٩۳ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل