بی جهت دل به آسمان بستم...



اثر از قطــــــــره های باران نیست
بی جهـــت دل به آسمان بستــم
به کدامیــن امیـــد خوش باشــم؟
مــن که در انتهــــای بن بستــم...

شهر بی او چه سرد و خاموش و
لحظـه هـایم چقـــدر دلگیــــرند...
من و یک قلبِ خالی از احساس
خواب هایــــم بــدونِ تعبیــــــــرند

بین مان باشـد این حقیقتِ تلـخ :
شاید "او" هم تمــام شد در من
می توان گفت بعــــد از "او" دیگر
کُـــــلِ عالـــــم تمــام شد در من

روزهــــایـــم هنـــــوز مـی گذرند
بــر لبـــم خنــده های کوتاهــی
می نشیـنــد و از دو چشمم نیز
اشک هم می چکد هر از گاهی

بله... پیش آمـــده که یک لبخنـد
قلــبِ مــن را ازآنِ خــــــود سازد
یــا نگـــاهِ خمـــــــــارِ یـک دخـتــر
بــر دلـــم رعشــــــه ای بینــدازد

ولی هرگـــــز نگــــــاهِ هیچ کســی
مثل چشمانِ «او» طلسم نداشت
«سِحـــرِ لبخنـد» را خدا بی شـک
جـز به روی لبـــان «او» نگـــذاشت

اثر از قطــــره های باران نیست...
من در این شــــوره زار حیــــرانــم
درد من ماندنی ست؛ می فهمم
چاره اش "رفتن" است؛ می دانم

مرتضی عزیزی
29 بهمن 92

https://www.facebook.com/Parizad.Poems

******

چهارشنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٢ساعت ٩:٠٠ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: چهارپاره