عنقای عشق

زآن شاهــدانِ والـــــه و شوریـده یاد باد
خود را به شهرِ دوست رسانیـده یاد باد

زآن سالکــــــــانِ راه؛ در آبِ ستیـغِ قـاف
عنقای عشـــــق در رُخ خود دیده یاد باد

بر باده هــای میکــده آتـــش فکنـــده و
جــز از شــــرابِ یــار ننوشیــــده یاد باد

تا امنیـــت به خــــوابِ من و تو دهند باز
از شـــام تا صبــــــــاح نخوابیـــده یاد باد

از زندگی و راحـتِ خود دست شسته و
بر روی مـــرگ یکدلـــه خندیــــده یاد باد

اهل و دیار خویش رها کــرده؛ روی خاک
در خـــونِ خویش یکسره غلطیده یاد باد

از جان خود گذشتــه و لیکن به دشمنان
یک مُشــت خاکِ خانه نبخشیـده یاد باد...




مرتضی عزیزی
2 مهر 92
https://www.facebook.com/Parizad.Poems



*****

جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل