بهار هم تو نباشی...


دوباره حـــــالِ دلـــــم ابـــــری و پریشــــــان ست
دوباره آتــــشِ این قلـــــب، رو به طغیــــــان ست

فضـــای شهــــرِ من این روزها چه تکـــراری ست
بهــــار هم تو نباشـــی همــان زمستـــــان ست

مــرورِ خاطـــــره هـــایم؛ وَ شعـــــری از اَخَـــــوان
وَ لمسِ این همه سرمــا که سخت سوزان ست

مــــــن و دری نگــشــــوده، ســـلامِ بی پاســخ
دریغ از این همــــه سرها که در گـــریبــــان ست

عجیـب روحِ مـــن اینجــا عـــذاب می کــشـــد و
عجیـب منـتـظـــرِ ایـسـتــگــــــــاهِ پــایــــان ست

حکایتم شــده مثـــلِ کســی که اعـدامـی ست
وَ حُکــــمــــــش آمــده امــا هنـــــــوز زندان ست

کمی به خلقتِ خود فکـر می کنـــم..... شــایــد
خودِ خـــدا هم از این خلقتش پشــیمـان ست !



مرتضی عزیزی
1 اردیبهشت 92


*****

پنجشنبه ٥ دی ۱۳٩٢ساعت ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل