خون تاک

به چشــم های سیـاهِ تو شاعـــری دل بست
رهـــــــا نمودن و رفتن نه شرط دوستی است

به خونِ تاک زده طعنــه آن دو چشم خمـــار
که چنـد جرعــه ازآن می کنـد مـــرا بدمست

بیا که بی تو غـــم و اشک و حسرت و صـد آه
به روح و چشم و دلِ زار و کُنج سینه نشست

چگونه دســتِ من از دســـتِ تو جــدا مانـده؟
نمی شـــود کـــه صدایی شنیـد از یک دست

نرو... بهــانـــه ی زیبــای بودنـــم... این نیست
ســـزای این دلِ نادیده مِـهــرِ عشــــق پرست

به انتهـــــای خــــودم می رســــم بدون تو من
به انتهـــــای غم انگیـــزِ کوچـــــه ای بن بست

بگیر دســـت مــــرا پیش از آنکــــه دیـــر شـود
وَ بشـنــــوی که فلانـــی به قصه ها پیوست...




مرتضی عزیزی – 29 فروردین 92
(بی مخاطب خاص ترین شعرهایم)

http://www.facebook.com/Parizad.Poems



*****

چهارشنبه ٤ دی ۱۳٩٢ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل