ارث پدر

خواندم اندر حکایتی شیرین

که زنی پیر، صورتش پُرچین

 

سالِ عمرش گذشته از هفتاد

رفته  زور  جوانی اش   بر باد

 

نه به پا قوتی درو نه به دست

روزگارش  ز  جورِ  پیری پست

 

داشت باغی برای امرِ معاش

لیک زوری نماده بود به جاش

 

در توانش  نبود  شخمِ زمین

بود زین ناتوانی اش غمگین

 

داشت اندر جهان یکی فرزند

که به جرمی  فِتاده  اندر بند

 

پورش  از  جورِ  حاکمِ دوران

خود نبودش رهایی از زندان

 

پیرزن نامه ای به پور نگاشت

که امیدی جز به پور نداشت

 

نامه ای بود پُر شکایتِ دل

تا کند  پور چاره ای  عاجل

 

پور   وقتی   پیامِ  مادر    دید

اشکهایش به دیده گشت پدید

 

لحظه ای دیگرش قرار نبود

تا  رهاند  ملالِ  مادر   زود

 

در جوابش نبشت:" مادر من

ای فدایت  ز  پای تا سر من

 

گر که خواهی دوباره ام بینی

در   کنارت   هماره ام  بینی

 

هیچ در شخم باغ سعی مکن

چونکه رازی دَرَش نهفته به بُن

 

کُشته بودم جوانکی، پنهان

دفن  کردم  جنازه  را  در آن

 

گر که شخمش زنی برون آید

پسرت   زود  سرنگون   آید "

 

چون پیامش بدید زندانبان

داد چندین پیاده را  فرمان

 

تا  تفحص  کنند  باغِ فلان

یافت گردد مگر جنازه درآن

 

باری آن  ابلهان سست اندیش

باغ را هم به بیل و هم با خیش

 

مدتی چند  زیر و رو  کردند

همه اطراف جستجو کردند

 

لیک نه سرّ تازه ای دیدند

نه اثر از  جنازه ای  دیدند

 

این میان پیرزن همی خرسند

شد  دعاگوی  نازنین  فرزند:

 

" از  درونِ  سیاهچالِ   ستم

شخم کردی زمینِ من بی غم

 

این  خِرَد  را  پدر به ارثت  داد

رحمت بی کران به خاکش باد" خوشمزه

 

 

مرتضی عزیزی - 12 دی 90

دوشنبه ۱٢ دی ۱۳٩٠ساعت ٤:٠۳ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: مثنوی و طنز