عطوفت صدایت


مــن و این سکـوتِ سنگیــن ؛ شــب و باز بی قراری
تو و آن خمـــــارِ چشـمــت؛ مـن و این همــه خماری

وَ لطـــافــــت عجـیـبــی ســـت در آسمــانِ امشـــب
کـــه زِ قطـــره هــای دُردانـــه گرفتــــه اعـتــبــاری

عجبا؛ چه حــسِ خوبی ســت که در میــــان قــلبـــم
تو چـــه جلـــوه ها نمـــودی و خودت خبـــر نـداری

مـــن و انـتــظــــارِ شیـــــریـــنِ رُخِ نـگــــار دیــدن
چه خجـستــه رو نگــاری؛ چه مبــارک انتظــــاری

چه بگویـــم از حدیـــثِ مـــن و آن فرشتــــه خویـی
که چــو آمـــد، از بَـرَم رفـــــت دلیـــلِ غمگســاری

وَ عطوفـــتِ صدایــی کــه رُبــود غــصــــــه از دل
چــــو بَــرَد بُـرودت از بـــــاغ، نســـیـــمِ نوبهــاری

من و صحبتـــــی صمیــمــی ز لبـــــانِ او شنــیــدن
چه خوش ست؛ چون دوائی که به زخم مــی گذاری

به تــو مــن نیــازمـنــدم؛ و چــه صــادقــانــه گویــم
به تو «دوست دارمَت» را ؛ چـه نهـان چه آشکاری



مرتضی عزیزی - 17 فروردین 91



*****

چهارشنبه ٤ دی ۱۳٩٢ساعت ٩:٢٧ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل