مانوس تنهایی


دل خســـتــــه ام؛ دل خســتـــه از کابوس تنهایی
ســــرگشــتــــه در امــــــواجِ اقیــــانـــوس تنهایی

در دام افـــــتـــــادم ؛ دگــر راه فــــراری نیســـــت
از پنجــــه هـــای سخـــتِ اختـــــــاپـــوس تنهایی

از ایــــن کلــیــســــــــــــای دل آوازی نــمــــی آید
غیـــر از صــــــــدای ناخــــــــوشِ ناقــــوس تنهایی

سهمی ست هر کس را از آغوشی تسلی بخش
سهـــم من امــــا نیســــت جــــز افسوس تنهایی

عمری ست رویایم شـــده یک بوسِ عشــــــق اما
حس می کنــــــم بر گــونـــه هــــایم بوس تنهایی

از در اگــــر آمـــــد "امــیـــد" از پنجــــره بگــریخت
شـــایــــد دوائــــی نیـــســــــت بر ویروس تنهایی

در جســتجـــــوی آتـــــشِ عشــــق هر کجــا رفتم
پیدا نکــــــردم هــیــــچ ، جـــز فانــــوس تنهـــــایی

بی او تمــــامِ شعــــرِ مــــن در بنـــد و زنجیــرست
هــــر واژه اش زنـــــدانــــــــیِ قامـــــــوس تنهایی

گــویـــا که تــقـــدیــــرســـــت تنهــــا بودنم؛ آری...
مــانــوسِ خـــود بایـــد شـــــد و مــانـــوس تنهایی




مرتضی عزیزی - 10 بهمن 91


*****

چهارشنبه ٤ دی ۱۳٩٢ساعت ٩:۱٩ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل