و گاه لحظه ای
آنچنان غافلگیرِ حادثه می شود
که تو می مانی
حقیقت است یا مجاز
واقعیت است
یا همان خیال های همیشگی...
لحظه آنچنان گذرا
که امان نمی دهد حتی
تپش قلبت آرام گیرد...
اگر این قلب لعنتی آنگونه تپیدن نمی گرفت
شاید مجال سلامی...
شاید مجال کلامی...
...
کاش برخی لحظه ها تکرار می شدند
لااقل آنقدر
که بر ذائقه بنشینند...
 



Hallucination, peut-être
de te voir

et le cœur qui est tombé
tout à coup
...
et 5 minutes
le moindre temps
qu’il me fallait
afin de me débarrasser
de mes halètements
de mes palpitations
d’apaiser le cœur qui s’emballe
de me calmer
autant pour te dire
Bonjour
...
et ce Bonjour aussi
n'était pas destiné
encore 
c'est ma chance
j'en ai bien l'habitude
...
Hallucination, peut-être
de te voir

et je regarderai
toujours
le même coin
pour t’y voir encore
...

 

یکشنبه ٥ شهریور ۱۳٩۱ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: نثر و فرانسوی