داغ آتشین...


خــــمـــــوش ای زاهــــدِ بالای منبر
که مـــا را گفته هایــت نیسـت باور

نمی خواهـــم که با مکــر و دورویی
جهــنـــم را برایــــم وصـــف گــــویی

مگـــو ایــــــزد پـــس از روز قـیـامــت
بســـــازد آتــشــــی بهـــر نــدامــت

مگو یاوه، چه دانـــی چیست آتش؟
که جز در قلب عاشق نیست آتش...

جـهــنــم باشـــد آن روزی که یــارت
قــــــــرارِ لحظـــه های بـــی قـــرارت

انــیـــس و مــونــس و آرام جــانـــت
همـــایـــون چــهـــره یــار مهــربـانت

از آغوشش تو را مــحــــروم ســـازد
به بــی او بودنــت محکـــوم ســـازد

بــســوزد آیــه ی "شــاید شــود" را
بــبــنــدد بــا رقــیــب عــهــد ابــد را...

گـــــــــدازد دل ز داغِ آتــــشـــیــنـــی
کـه جز خاکستـرش دیگر نــبــیــنــی...



مرتضی عزیزی - 24 مرداد 91

سه‌شنبه ٢٤ امرداد ۱۳٩۱ساعت ٦:٠۳ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: مثنوی