کلبه ای در کوی دل دلبر

 

در کوی دلت کلبـه ای از بهــــر دلـــم ســــاز
تا راه به ســــــــوی دل تو بـــاز شــــود بــــاز

آمـــد به لبــــم جــــان و نگاهـــی ننمــــودی
تا مـــحـــــو وجــــود تو شـــوم، برکشــم آواز

مـــن باده مســتـــی ز کــــفِ  غیـــر نگیــرم
جام مــــی مــــن روی تــــو و آن دو لـــب ناز
 
نادیـــدن تو بر نظــــرم ســخـــت گران ســت
مانــدم به که افشـــا کنـــم این درد دل و راز

بر چشم ترم اشک ز هجــران تو خون شــــد
جز آه نبوده ســت مرا همـــــدم و دمســـــاز

افسوس بر این سوخته هیچت نظری نیست
باز آ که دلــم را ز رُخـــت کوک شــــود ســـاز

گفتم که گــَـرَم بـــال دهـــی ســــوی تو آیم
شــــوقم به تـــو بسیـــار، ولـــی کو پر پرواز؟


مرتضی عزیزی  - 27 آذر 90
دوشنبه ٢۸ آذر ۱۳٩٠ساعت ٤:٢۳ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل