این چهره از آن کیست؟ افسوس...

 

"رقم دو" (2)

 

پای ثابتِ شمارِ سن من بودی
به درازنای ده سال
و امروز این دهه ی ضیافتت بسر آمد
دیگر به دهگانش میهمان نخواهمت دید
و شاید
اگر قرار بر ماندم باشد
هر ده سال تو را بر یکانِ سنم بیابم
عادت کرده بودم به حضورت
حضوری که نمودی از شباب بود
و از بهار
و چه سخت است اینکه باید
اینک
شوکرانِ بدرودِ تو را بنوشم
بدرودی به دلتنگیِ هنگامه ی برگریزانِ پاییز...

 

 

سی سال گذشت از آن دمی که
من چشم بدیـن جهــان گشــودم
پیـــمـــانـــه ی خــالــیِ عـــدم را
پُــر کــــرد زمـــانــــــه از وجــــودم

سی سال گذشت از آن شبی که
لــبـــریــز شــدم زِ عــجـــز و لابـــه
از بـــاغِ ازل کــه مســکــنــــم بــود
تـبـعــیــد شـــدم بــدیـــن خــرابــه

سی سال گذشت از آن که مـــادر
فارغ شــد و مــن اســیــر گـشـتـم
دوران جــوانـــی ام در این حــبــس
بیهـــوده گذشــت و پــیــر گشــتـم

سی سال گذشــت و من کماکــان
سرگشتــه ی جسـتجـوی خویشم
ایـن پیــکــره ی روان مــنــم؟ مــن؟
یا آنکــه از ایــن جـنـــازه بـیــشــم؟

سی ســال گذشــت و مـن بر آنــم
کـآتـش فِـکـنَم به خود چـو قـقـنوس
در آیــنــه چـهــره ای هـویـــداســت
این چهـره از آنِ کیست؟ افسوس...

 

مرتضی عزیزی - 31 خرداد 91
(آخرین روز از دهه ی بیست زندگی ام...)

 

 

چهارشنبه ۳۱ خرداد ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: چهارپاره و سپید