بعد هجران تو...

بعدِ هجـــرانِ تو روز و شــبِ من گشته تبــاه
موی من گشته سپید و دل من گشته سیاه

رفتی و بی تو نمانــدَم بــه دل و دیــده و لب
بجز انــدوهِ فــراق و بجـــز اشــک و بجــــز آه

ای امـان از فلــــکِ ظــالمِ بدخـــو که چنیــن
قلبِ مفلــوکِ مــرا حــد زده بی هیـــچ گنـاه

بی تو صهبـــای لبت گشتــه خیالــم هر روز
هر شــب از داغ فــراق تو نَهَــم سر بر چـاه

نزدِ من جز سخن از دلبر مـن هیــچ مــگوی
غیــرِ مدح لـــبِ او از لـــبِ من هیچ مخــواه

بُــود آیــا کــه دگــربــاره بیــایــی که شَــوَد
روحِ من مست تو و چشمِ تَرَم مستِ نگـاه

گرچه دانم که دگـــر بازنگــردی ، افســوس
همچنان مانده دلم در طلبت چشــم به راه

یا رب از دوریِ رویــش به تو نالــم که همـه
هم در آغـــوشِ پر از مهــــرِ تو گیرنــد پنــاه


مرتضی عزیزی - 12 اردیبهشت 91

دوشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٠٤ ‎ق.ظ توسط مرتضى عزیزی نظرات ()
تگ ها: غزل